Eit vintereventyr

Tittelen på dette fyrste blogginnlegget mitt har eg stole frå Jan Roar Leikvolls roman med same namn. Eg har ikkje lese han, men har late meg inspirere av ein setning frå baksida av boka:

Uansett kven ein er, må ein vere i det ein er, for å få lov til å vere ei tid på jorda.

Dette er ord som når meg, fordi eg veit kor viktig dèt er, men òg kor vanskeleg, for meg om ikkje alle. Ein må godta sitt eige utgangspunkt i livet, og jobbe derifrå. Det nyttar ikkje å drøyme seg bort til noko anna, uten å gjere noko i sitt eige liv for kanskje å kome dit. Det er ikkje lett å vere i augeblinken, men de små stundane eg er der er lykkje nok til å ynskje å vere der.

Et hjerte som dunker, mitt hjerte som dunker. Jeg kjenner at jeg er, at jeg lever, og er der, i stillheten. Jeg hører bare hjerteslagene mine. Ingenting annet. Stillhet såvidt overdøvet av dunk-dunk-dunk-dunk. Til jeg begynner å gå igjen, for da lyder svisj-svisjene fra skiene sammen med hjerteslagene. Men ellers helt stille. Et smalt skispor, store snøkledte graner på alle kanter og en gråhvit himmelsprekk der oppe mellom tretoppene. Av og til en hvit blondeportal å gå under, et tre tynget ned av snøen. En kontrast til hvordan jeg flyter avgårde oppå den, til hvordan vinteren så godt som gir meg vinger.

Det er helt utrolig at det skal være så herlig å gå på ski igjen. Bruke kroppen, kjenne hvordan den må arbeide for å drive meg fremover. Lure på hva som kommer bak neste bakketopp, rundt neste sving eller tre. Kjenne skogen, og snøen og stillheten på alle kanter, en god ensomhet. Være bare en time inn i Oslomarka, men allikevel så veldig langt unna.